Welkom bij bridgeclub Sans Atout!

Ik moest het stellen zonder mijn Piet.

Hij was gedompeld in een groot verdriet:
Zijn boezemvriend lag in het ziekenhuis,
Met zijn hart was het niet helemaal pluis.
Twee drukke zusters draaiden rond zijn bed.
Alle machines stonden aangezet.
Hij lag daar te kijken naar de draden,
Die fungeerden als zijn kameraden.
Zij zorgden voor zijn broze gezondheid.
Het kaartgevoel was hij helemaal kwijt.
Ik moet hem even uit laten zieken,
Dan kan hij daarna weer gaan pieken.
Mijn avondscore was van geen belang,
Maar betekende niet mijn zwanenzang.
Ik zal herrijzen uit mijn Spaanse as
Weer gaan bridgen als een ware vechtjas!

De Sint